Δευτέρα 20 Ιουνίου 2011

Τι είναι απαγορευμένο για κάποιες γυναίκες; Μέρος Δεύτερο


Τζοτζεφίν Κεντακουμάνα (Μπουρούντι) Ιδιοκτήτρια ψιλικαντζίδικου
«Είδα ανθρώπους να τους καίνε ζωντανούς, να τους ρίχνουν βενζίνη στα αυτιά και να τους σκοτώνουν...»

Hρθα στην Ελλάδα το 1995 από το Μπουρούντι της Αφρικής. Έφυγα εξαιτίας του πολέμου που άρχισε το 1993 ανάμεσα στις δύο φυλές, τους Τούτσι και τους Χούτου. Oι Τούτσι πήγαιναν στις δουλειές των ανθρώπων και έκαναν συλλήψεις. Όπου συγκεντρωνόταν πολύς κόσμος, όπως στη λαϊκή ή στους δρόμους, έριχναν χειροβομβίδες. Δεν υπήρχε ασφάλεια. O βασικός λόγος που έφυγα; Έβαλαν φωτιά στο σπίτι μας, με αποτέλεσμα να μην μπορέσουμε να βγάλουμε την άρρωστη γιαγιά μου και να καεί ζωντανή. Τι να πρωτοθυμηθώ; Θυμάμαι και ένα άλλο περιστατικό, που συνέβη κοντά στο ταχυδρομείο όπου δούλευα. Ένας άνθρωπος έτρεχε προς το μέρος μας. Τον έπιασαν, όμως, και με μια τεράστια πέτρα του έλιωσαν το κεφάλι. Τότε είπα ότι πρέπει να φύγω. Στην πόλη τα πράγματα ήταν χειρότερα. Καθημερινά σκότωναν τους ανθρώπους σαν να ήταν ζώα. Βλέπαμε τα πτώματα μέσα στα φέρετρα. Έτσι, πήρα το 8 μηνών μωρό μου και με τον άντρα μου, που δούλευε στο στρατό, πήγαμε στο Ζαΐρ. Το έκαναν πολλοί αυτό. Εκεί ηρεμήσαμε λιγάκι, όμως τα πράγματα εξακολουθούσαν να είναι δύσκολα, γιατί πηγαινοερχόμαστε διαρκώς από το Ζαΐρ στο Μπουρούντι, όπου εργαζόμαστε. Oι Τούτσι ήξεραν την ώρα που φεύγαμε από τη δουλειά και πηγαίναμε στο Ζαΐρ. Μας περίμεναν, λοιπόν, στα σύνορα. Σκότωσαν τον κόσμο στο λεωφορείο. Είπα: «Δεν πάει άλλο». Ψάχναμε τρόπο να φύγουμε. Πήραμε βίζα χωρίς να ξέρουμε πού θα πάμε.

Όταν έφτασες εδώ μόνη σου, τι έκανες;
Όταν ήρθα, βρέθηκα με μια γυναίκα από το Μπουρούντι, η οποία μου έδωσε τη διεύθυνση μιας καθολικής εκκλησίας. Πήγα, λοιπόν, εκεί με το μωρό. Ήμουν χάλια. Με έστειλαν σε κάποιο ξενοδοχείο, στην Oμόνοια. Εκεί έμεινα έξι μήνες. Έπειτα απευθύνθηκα στην οργάνωση Κάριτας, προκειμένου να βρω δουλειά. Μια και ήξερα γαλλικά, με έστειλαν να εργαστώ ως μπέιμπι σίτερ σε μια οικογένεια Γάλλων, στη Βούλα.

Με το παιδί πώς τα έβγαζες πέρα τον πρώτο καιρό;
Το άφηνα σε ένα αφρικανικό σχολείο από το πρωί ως το βράδυ. Ήταν πολύ δύσκολα, όμως δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Έπρεπε να βρω λεφτά. Όταν ήρθε ο άνδρας μου, κρατούσε αυτός το παιδί κι εγώ πήγαινα στη δουλειά. Άλλαζα τέσσερα λεωφορεία, έφευγα το πρωί και γυρνούσα το βράδυ. Κάναμε τα χαρτιά μας, ζητώντας άσυλο. Στην αρχή απέρριψαν την αίτησή μας και μας είπαν ότι έπρεπε να φύγουμε. Δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Ξεκινήσαμε πάλι από την αρχή. Πέρασαν συνολικά πέντε χρόνια ώσπου να μας δοθεί άσυλο.

Βελτιώθηκε η κατάσταση τότε;
Κάποια πράγματα βελτιώθηκαν. Μέσα από τα ειδικά προγράμματα, μας παρείχαν οικονομική βοήθεια και λίγο αργότερα πήραμε μια επιδότηση, οπότε ανοίξαμε αυτό το μαγαζί, το οποίο, όμως, δεν πάει καλά.

Εκτός του ότι είστε ξένοι, το γεγονός ότι έχετε διαφορετικό χρώμα σας δημιούργησε προβλήματα;
Δεν έχουν όλοι την ίδια στάση απέναντί μας, αλλά όταν λες ότι είσαι από την Αφρική, δεν σου δίνουν δουλειά. Δεν σε εμπιστεύονται. Το ίδιο συμβαίνει αν θες να νοικιάσεις σπίτι. Αν είχαμε άλλο χρώμα, τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα.

Υπάρχει κάτι που σου δίνει χαρά εδώ;
Μπορώ να κοιμάμαι χωρίς να σκέφτομαι ότι θα μας σκοτώσουν. Η Ελλάδα έχει ειρήνη, ασφάλεια. Επίσης μου αρέσει πολύ ο καιρός, η θάλασσα... Αλλά εδώ η ζωή είναι αγχώδης. Πρέπει να τρέχω διαρκώς και κάνω τα πάντα, προκειμένου να βρω λεφτά για να ταΐσω το παιδί μου. Κάθε μέρα σκέφτομαι τι θα φάω αύριο, πού θα βρω λεφτά για να πληρώσω το ενοίκιο. Η ζωή μας δεν είναι σίγουρη.

Τι όνειρα κάνεις για το αύριο;
Oνειρεύομαι να βρω δουλειά, γιατί το μαγαζί δεν πάει καλά και ανησυχώ. Να είμαι σίγουρη ότι κάθε μήνα ή κάθε εβδομάδα θα παίρνω ένα συγκεκριμένο ποσό.

Αν αλλάξουν τα πράγματα στην πατρίδα σου, θα ήθελες να επιστρέψεις;
Δεν νομίζω. Έχω τόσο δυσάρεστες αναμνήσεις από φρικτά πράγματα, που δεν θέλω καν να θυμάμαι. Είδα ανθρώπους να τους καίνε ζωντανούς, να τους ρίχνουν βενζίνη στα αυτιά και να τους σκοτώνουν... Πράγματα που με κάνουν να αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν κάποιοι να έχουν τέτοια καρδιά.


ΤαμέΪ ΑΪτογκάν (Τουρκία) Ιδιοκτήτρια μίνι μάρκετ
«Πολλοί έρχονται και ψωνίζουν από το μαγαζί μου μόνο και μόνο επειδή είμαι ξένη και ξέρουν ότι έχω ανάγκη».

Eίμαι Κούρδισσα, από την Άγκυρα. Ήρθα το 1991. Με κυνηγούσαν και δεν μπορούσα πια να μείνω εκεί. Τον τελευταίο καιρό, πριν φύγω, έρχονταν κάθε βράδυ, με έπαιρναν, με βασάνιζαν όλη τη νύχτα και με άφηναν το πρωί. Αυτό γινόταν επί δύο μήνες. Είχα «συνηθίσει» πια κάθε νύχτα στη μία να χτυπούν την πόρτα. Έχω κάνει και φυλακή. Στα 16 μου χρόνια (το 1978) έκανα τρεις μήνες φυλακή και το 1980 με φυλάκισαν πάλι για δύο χρόνια.

Είχε και βασανιστήρια μέσα στη φυλακή;
Πάρα πολλά. Βλέπουμε από την τηλεόραση, ακούμε, αλλά αν δεν το ζήσει κανείς, δεν μπορεί να υποψιαστεί καν.

Σας έδιναν ξύλο;
Μακάρι να ήταν μόνο το ξύλο. Κανείς δεν θα ομολογούσε τίποτα. Το χειρότερο για τις γυναίκες είναι ο βιασμός. Θυμάμαι μια φίλη μου που επί σαράντα μέρες τη βασάνιζαν και δεν μιλούσε. Έφεραν, λοιπόν, τον πατέρα της και του είπαν: «Βίασε την κόρη σου». O πατέρας, γνωστός δικηγόρος, φυσικά, δεν έκανε κάτι τέτοιο και η κόρη του αυτοκτόνησε πέφτοντας από το παράθυρο. Το θυμάμαι γιατί μας είχαν πάει εκεί για να δούμε ότι το ίδιο θα γινόταν και μ’ εμάς. O δικός μου πατέρας πέθανε 42 χρόνων. Όταν μας έπιασαν, εμένα και την αδερφή μου, έλεγε στους αστυνομικούς: «Αφήστε τις αυτές, πάρτε εμένα». Έπειτα από δύο χρόνια που βγήκα από τη φυλακή,
είχε πεθάνει από εγκεφαλικό.

Πώς ήρθες εδώ;
O άνδρας μου ήταν Ελλάδα. Εγώ έκρυβα στο σπίτι μου ανθρώπους που ήθελαν να φύγουν, αλλά κάποια «φοιτήτρια» που φιλοξενούσα ήταν, στην πραγματικότητα, άνθρωπος της αστυνομίας και τα είπε όλα. Τότε άρχισαν τα καθημερινά βασανιστήρια. Μια μέρα ο άνδρας μου ήρθε χωρίς να με ειδοποιήσει. Τον είδα ξαφνικά μπροστά μου στο δρόμο. Σταμάτησε ένα ταξί, με έβαλε μέσα και με πήγε σε ένα σπίτι. Από εκεί ξεκινήσαμε για να έρθουμε Ελλάδα. Περάσαμε από το Καστελόριζο, με μια φουσκωτή βάρκα, τέσσερα άτομα. Ήταν Γενάρης του 1991. Χειμώνας, κακός καιρός και μόνο ο άνδρας μου ήξερε κολύμπι. Η βάρκα έμπαζε νερά. Το κύμα μας έσπρωχνε πίσω. Τελικά φτάσαμε στην Ελλάδα στις πέντε τα ξημερώματα. Παραδοθήκαμε στην αστυνομία και ζητήσαμε άσυλο. Η πρώτη αίτηση για άσυλο απορρίφθηκε, αλλά ξανάκανα αίτηση όταν έμεινα έγκυος και μου το έδωσαν. Η κόρη μου είναι τώρα 11 χρόνων και πάει στην Α΄ γυμνασίου. Με αυτή έχω και το πιο μεγάλο πρόβλημα: παρ’ ότι γεννήθηκε εδώ, μεγαλώνει εδώ, της έχουν γράψει τουρκική υπηκοότητα. Θέλω να αποκτήσει ελληνική. Με τον κόσμο δεν έχω πρόβλημα. Λένε ότι υπάρχει ρατσισμός, αλλά εγώ προσωπικά δεν τον έχω αντιμετωπίσει. Αν με κοιτάζει κάποιος άσχημα, ξέρω πώς να του μιλήσω και να τον κάνω να ντραπεί. Oι Έλληνες δεν είναι δύσκολος λαός. Ίσα ίσα, εγώ την αγαπάω την Ελλάδα πολύ. Είμαι μια ξένη και σκεφτόμουν ότι ήταν δύσκολο να πιάσει αυτό το μαγαζί. Χρωστάω στον Έλληνα αυτό που έχω. Πολλοί έρχονται μόνο και μόνο επειδή είμαι ξένη και ξέρουν ότι έχω ανάγκη να ζήσω. Αυτό δεν πιστεύω ότι θα γινόταν αλλού.

Αν τα πράγματα άλλαζαν, θα γύριζες πίσω;
Όχι. Γιατί έχω συνηθίσει εδώ. Αν φύγω από την Ελλάδα, η Ελλάδα θα μου λείψει όσο δεν μου έλειψε ποτέ η Τουρκία. Δεν το θέλω όχι μόνο για τον εαυτό μου, αλλά κυρίως για την κόρη μου. Έχω οργανώσει τη ζωή μου εδώ. Δεν μπορώ να δώσω μια κλοτσιά σε όλα και να φύγω για κάπου που δεν ξέρω τι θα με περιμένει. Στην Ελλάδα προσπαθώ δυναμικά να παίρνω ό,τι δικαιούμαι. Δεν το βάζω κάτω. Δεν κλαίω εύκολα πια. Έχω βαρεθεί να κλαίω και δεν θέλω πια να κλάψω. Δύο χρόνια τώρα, που άνοιξα αυτό το μαγαζί, δεν κλαίω.

Τι ονειρεύεσαι;
Δεν θέλω πολλά. Oνειρεύομαι η κόρη μου να μπει σε ένα καλό πανεπιστήμιο. Να γίνει μεγάλη, διάσημη. Και να έχω ένα σπίτι. Δεν ονειρεύομαι πλούτη, λεφτά. Δεν τα ονειρεύτηκα ποτέ. Θέλω να είμαι ευτυχισμένη με τους ανθρώπους γύρω μου. Να μην πληγώσω κανέναν. Και να μη με πληγώσει κανένας.

Tι είναι απαγορευμένο για κάποιες γυναίκες; Μέρος πρώτο

Απόσπασμα από άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Marie Claire Τεύχος Δεκεμβρίου πριν από μερικά χρόνια και που συνυπογράφω με την συνάδερφο Τούσα Ζάππα
Φωτογραγίες: Άντώνης Μανδραλής

Tι είναι απαγορευμένο για κάποιες γυναίκες;
Είναι απαγορευμένη η επιστροφή στις πατρίδες που εγκατέλειψαν για να βρουν άσυλο στην Ελλάδα, ως πολιτικοί πρόσφυγες. Τέσσερις από αυτές τις γυναίκες μιλούν  για το ταξίδι τους με προορισμό μια καινούργια, ασφαλή ζωή.

Eίναι γυναίκες που έχουν ζήσει τη φρίκη, τον πόλεμο και τους διωγμούς. Έχουν έρθει στη χώρα μας ως πρόσφυγες, ζητώντας άσυλο και μια κανονική ζωή. Ζουν εδώ, δουλεύουν και αντιμετωπίζουν με χαμόγελο και πίστη το αύριο. Κάποιες ονειρεύονται να γυρίσουν πίσω όταν αλλάξουν τα πράγματα, ενώ κάποιες άλλες θέλουν να μείνουν για πάντα μακριά από τη χώρα όπου γεννήθηκαν.
Ζανέτ ΝιριανζαΪνο (Ρουάντα)
Υπάλληλος του Ερυθρού Σταυρού

Πρώτη φορά ήρθα στην Ελλάδα το 1985, με υποτροφία για σπουδές στο ΤΕΙ Πατρών. Τελείωσα τις σπουδές μου το Δεκέμβριο του 1990. Aπό τον Oκτώβριο είχε ήδη ξεσπάσει ο πόλεμος και παρ’ ότι η κατάσταση στη Ρουάντα, όπως μάθαινα, ήταν πολύ άσχημη, ήμουν υπότροφος του κράτους και έπρεπε να επιστρέψω και να δουλέψω. Έμεινα στην πατρίδα μου λιγότερο από ένα μήνα. Η ζωή ήταν πολύ άσχημη. Έσκαγαν βόμβες, ενώ από το ραδιόφωνο μεταδίδονταν συνεχώς ειδήσεις για δολοφονίες. Oι ταραχές είχαν πάρει τεράστιες διαστάσεις. Όποιον συνελάμβαναν μετά τις δέκα το βράδυ, που απαγορευόταν η κυκλοφορία, τον οδηγούσαν στη φυλακή. Προς το τέλος του μήνα έπρεπε να επιστρέψω, γιατί έληγε η άδεια παραμονής μου στην Ελλάδα. Με δυσκολία βρήκα ένα εισιτήριο. Γύρισα, λοιπόν, στην Ελλάδα τον Αύγουστο του 1993, για να συμμετάσχω σε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα της ΓΣΕΕ και της ΠΑΣΕΓΕΣ. Πέρασαν μήνες ώσπου να εγκριθούν τα σχετικά έγγραφα. Την ίδια μέρα που λάβαμε απάντηση από τις Βρυξέλλες σχετικά με το πρόγραμμα, κατέρριψαν το αεροπλάνο του προέδρου της Ρουάντα. Η επικοινωνία με τη χώρα διακόπηκε. Επικοινώνησα με την πρεσβεία και με ενημέρωσαν ότι είχαν χαθεί τα πάντα. Με συμβούλευσαν να ειδοποιήσω όσους ήξερα και να ζητήσουμε άσυλο.

Oι δικοί σου έμειναν στη Ρουάντα;
Όταν, το 1994, κατέρριψαν το αεροπλάνο του προέδρου δολοφονώντας τον, πολλοί από τους δικούς μου, που έμεναν κοντά στο αεροδρόμιο, σκοτώθηκαν. Τον ξάδερφό μου με τη γυναίκα, τα τέσσερα παιδιά και τον κουνιάδο του τους σκότωσαν μέσα στο σπίτι τους. Μέσα σε δύο βδομάδες έχασα και τους γονείς μου. Το πώς δεν το γνωρίζω. Δεν μπορούσες να ξέρεις πώς σκοτώθηκε ο καθένας. Κάποιοι σκοτώνονταν μεταξύ τους, άλλοι χάθηκαν μέσα στη νύχτα ή πέθαναν στη ζούγκλα όπου κατέφυγαν για να σωθούν. Κάποια από τα έντεκα αδέρφια μου δεν γνωρίζουμε καν πού βρίσκονται.

Τη δεύτερη φορά που ήρθες στην Ελλάδα, έβλεπες τη χώρα διαφορετικά;
Πριν ήμουν φοιτήτρια και ήξερα ότι θα γυρίσω πίσω. Δεν είχα ενδιαφερθεί να μάθω καλά τη γλώσσα, μου αρκούσε να περνάω τα μαθήματα. Όταν κατάλαβα ότι δεν είμαι πια η Ζανέτ η φοιτήτρια, αλλά η Ζανέτ η πρόσφυγας, άλλαξα και τρόπο σκέψης. Ξεκίνησα να μαθαίνω τα ελληνικά από την αρχή. Μετά έψαξα για δουλειά στον τομέα που είχα σπουδάσει.

Πώς ήταν η σχέση σου με τους Έλληνες;
Όσο ήμουν εδώ ως φοιτήτρια δεν είχα κανένα πρόβλημα. Είχα φίλους που με καλούσαν στα σπίτια τους, κοιμόμουν εκεί, γνώριζα τις οικογένειές τους. Όταν έγινα πρόσφυγας, δεν ήθελαν πια να κάνουμε παρέα. Ακόμα και οι πιο κοντινοί απομακρύνθηκαν.

Η καθημερινή επαφή με τον κόσμο πώς είναι;
Τα τελευταία χρόνια διαπιστώνω ότι οι Έλληνες έχουν πρόβλημα με τους ξένους, κάτι που παλιότερα αγνοούσα. Για παράδειγμα, στα ενοικιαστήρια των σπιτιών γράφουν ότι δεν δέχονται αλλοδαπούς. Όταν τους λες ότι είσαι από την Αφρική, αντιδρούν υπερβολικά. Παλιότερα δεν είχα τέτοια προβλήματα. Γι’ αυτό έλεγα ότι μπορώ να ταξιδέψω παντού στην Ευρώπη την ημέρα, αλλά τη νύχτα θέλω να γυρίσω και να κοιμηθώ στην Ελλάδα.

Σκέφτηκες ποτέ να φύγεις από την Ελλάδα και να πας σε άλλη χώρα;
Κάποιες φορές, ναι. Σε σχέση με άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην Ελλάδα τα πράγματα είναι δύσκολα για τους πρόσφυγες.

Ελπίζεις ότι θα επιστρέψεις στην πατρίδα σου;
Αν σήμερα μας πουν ότι όλα είναι εντάξει και μπορείτε να επιστρέψετε, θα είμαι η πρώτη που θα το κάνει. Η Ρουάντα είναι ίσως η καλύτερη χώρα της Αφρικής. Καταστράφηκε, αλλά μπορεί να ξαναχτιστεί. Το κακό είναι ότι η καταστροφή συνεχίζεται. Η μία φυλή θέλει να εξοντώσει την άλλη και υπάρχει μεγάλο μίσος, που περνάει από γενιά σε γενιά. Και, δυστυχώς, κανείς δεν ασχολείται πια με το τι συμβαίνει εκεί.


ΑΪσέ Γκιουζέλ (Τουρκία) Κομμώτρια
«Η Ελλάδα είναι κοντά στην πατρίδα μου. Tουλάχιστον αναπνέω τον αέρα από την πατρίδα, που μου λείπει».

Eίμαι Αράβισσα από την Αλεξανδρέττα της Αντιόχειας. Την πατρίδα μου οι Γάλλοι τη «χάρισαν» στη Συρία. Λίγα χρόνια μετά (το 1938) μας πήραν οι Τούρκοι, που δεν αναγνωρίζουν την εθνικότητα και τα δικαιώματά μας. Ήρθα στην Ελλάδα το 1988, ζητώντας πολιτικό άσυλο. Στην Τουρκία κινδύνευα εξαιτίας της ιδεολογίας μου. Γι’ αυτόν το λόγο ήρθαμε στην Ελλάδα με τον άνδρα μου και τους δύο γιους μου. Ζητήσαμε πολιτικό άσυλο και μας δόθηκε, το 1989. Και σεβαστήκαμε αυτή τη χώρα που μας δέχτηκε και την αγαπάμε. Ήταν διαφορετική η Ελλάδα τότε, οι άνθρωποι ήταν πιο ζεστοί, πιο καλοί.

Έχουν αλλάξει, δηλαδή, οι Έλληνες;
Μπορώ να πω ότι έχουν αλλάξει πολύ από το 1990. Και το καταλαβαίνω ως άνθρωπος. Προσπαθώ, αλλά μερικές φορές βλέπω πολύ μεγάλο ρατσισμό κι αυτός ο ρατσισμός με πονάει.

Γιατί διαλέξατε την Ελλάδα και όχι κάποια άλλη χώρα;
Γιατί οι Έλληνες, ως λαός, μοιάζουν με το δικό μας λαό. Είναι ζεστοί, τρυφεροί, καλοί. Και πιστεύαμε, όταν ήρθαμε, ότι θα ζήσουμε καλύτερα. Κι αυτό, για μένα, σήμαινε να μπορώ να σταθώ σε ένα μέρος, να δουλέψω και να κάνω το σπίτι μου, να ζήσω με την οικογένειά μου.

Ποιες ήταν οι δυσκολίες τον πρώτο καιρό;
Φυσικά, η ελληνική γλώσσα. Όταν πήγαν τα παιδιά μου στο σχολείο, πήρα μια φίλη μου να τα γράψει, αφού εγώ δεν ήξερα ελληνικά. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα τον εαυτό μου μειωμένο, ένιωσα προσβολή. Σαν να μην είχα γλώσσα, σαν να ήμουν μουγκή. Και είπα μέσα μου: «Πρέπει να μάθεις ελληνικά. Τον πόνο που θα έχεις πρέπει να τον πεις εσύ, όχι κάποιος άλλος».

Τελικά, την Ελλάδα τη νιώθεις σαν δεύτερη πατρίδα;
Σίγουρα. Την αγαπώ πάρα πολύ. Και ο ελληνικός λαός, όσο κι αν με προσβάλλει, καταλαβαίνω ότι είναι καλός. Τόσα χρόνια είμαι εδώ, έχω μπει σε πολλά σπίτια. Ξέρω πως, όταν πεις σε κάποιον τα προβλήματά σου, όταν πεις «έχω αυτό τον πόνο», θα σε βοηθήσει όσο μπορεί.

Αν αλλάξουν τα πράγματα στην πατρίδα σου, θα επιστρέψεις;
Για τον καθένα η πατρίδα του είναι η πατρίδα του. Ακόμα και το χώμα της Αντιόχειας και οι πέτρες μου λείπουν πάρα πολύ. Αν η Τουρκία μας αναγνωρίσει ως αραβικό λαό και αποκτήσω το δικαίωμα να εκφράζω την ιδεολογία μου, γιατί όχι;

Ποιο είναι το πιο ευχάριστο που σου συνέβη στην Ελλάδα;
Το ότι μου δόθηκε άσυλο. Ήξερα πια ότι ήμουν σίγουρη σε αυτή τη χώρα.

ΖΟΗ με όμικρον


Ο νεαρός Γιούρι είναι ένας από τους χιλιάδες Έλληνες που μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης εγκατέλειψαν την ανεξάρτητη πια Γεωργία για να επαναπατριστούν στην Ελλάδα, στην πατρίδα της ψυχής τους. Όμως όταν θα φτάσει στην ιδανική αυτή πατρίδα, θα βιώσει, όπως και πολλοί άλλοι που έκαναν το ίδιο ταξίδι της επιστροφής, το οδυνηρό αίσθημα του να σε αντιμετωπίζουν σαν ξένο, μια εν δυνάμει απειλητική παρουσία. Φορτωμένος με τις μνήμες της γενέθλιας γης του, ο Γιούρι προσπαθεί να βρει το δρόμο του και να κατακτήσει τα όνειρά του στα δυτικά προάστια της Αθήνας, αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα αμείλικτη, που τον διαψεύδει καθημερινά. Έρμαιο των γεγονότων που νιώθει να τον ξεπερνούν, οδηγείται στην "άλλη όχθη", γίνεται και αυτός ένα γρανάζι του υποκόσμου που εκμεταλλεύεται γυναίκες από το πρώην ανατολικό μπλοκ, με τις οποίες μπορεί να μιλήσει την ίδια γλώσσα...Μια από τις γυναίκες αυτές είναι και η Ιρίνα, που θα του δώσει το έναυσμα για να διορθώσει εντέλει την ανορθόγραφη ζοή του...


Από το οπισθόφυλλο

Με λόγο γεμάτο ένταση και ρυθμό, η Χριστίνα Χρυσανθοπούλου περιγράφει μια πραγματικότητα απόλυτα ρεαλιστική και επίκαιρη, μιλά για την ξενοφοβία, για την ανάγκη του "άλλου" να γίνει αποδεκτός σε μια καχύποπτη κοινωνία, αλλά και για τη δύναμη της μνήμης κα του έρωτα. Η Ζοή με όμικρον είναι συνάμα ένα φόρος τιμής στη σύγχρονη Οδύσσεια των Ελλήνων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, πολλοί από τους οποίους βρέθηκαν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα....
Εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ

 Εξώφυλλο: Μαρία Σωτηροπούλου - Οπτική Επικοινωνία / Φωτογραφία http://inthemudifoundthee.blogspot.com/